Zonderland. Afgezonderd. Zonder hoop. Zonderling. Uitgezonderd. Noorderzon.
Liefdeslessen leer je niet uit een boek. Levenslessen evenmin.
Niemand zal je zeggen dat een wijs woord minder wijs is als het heeft geregend, maar zeg me niet dat jij nooit verlangend naar de ijzige maan kijkt.
Ik heb het koud, krijg kippenvel van de muziek en van het feit dat ik een aanvulling mis. Ik ben afgezonderd van mijn reflectie.
Het is niet zo dat ik in deze situatie zit vastgeroest, ingesleten in de steen en gevangen in de onervarenheid van een kind.
Er staan krassen op mijn hand, littekens; nieuwe, net gevormde voren in de palm van mijn hand. Als ik mijn hand omdraai zie ik een lijn in exact dezelfde richting. Ze vormen een kruis, maar alleen als ik me dat inbeeld.
Ik heb genoeg van mezelf, alleen maar omdat ik bang ben dat een ander dat anders krijgt. Ik voel me een zeurkous, zal dat zeggen, alleen om gerustgesteld te worden, om iemand te laten zeggen dat ik wel eens bang mag zijn. Of alleen, of of.
Kon ik iemand maar pijn doen.
Oude nummers die me altijd in dezelfde stemming terugdringen. Ik kies ervoor, ik vecht er niet tegen, ik heb het nodig. Ben eindelijk alleen, wil alleen zijn, niet gestoord worden, maar voel me toch zo ontzettend verlaten. Want ik mis mijn schaduw, mijn reflectie, mijn helft van alles. Mijn lobbes.
Ik zonder me af. Heb het alleen zijn en de muziek hard nodig. Rouwen om het leven.
Yours Truly
In een ver verleden had ze de zeewind op haar gezicht gevoeld, het zout op haar lippen geproefd terwijl een paar warme armen haar schouders omsloten. Die tijden leken ver weg nu ze eenzaam in haar bed lag. Alles wat ze de laatste tijd zag was het kleine stukje wereld zichtbaar door het viezige venster naast haar. De maan leek verder weg dan ooit en ze vroeg zich af of ze hem na deze nacht ooit nog zou zien.
Ze slaakte een diepe zucht en wendde haar blik af, vermeed datgene dat naast haar in de hoek stond en knipperde een opwellende traan weg. Misschien kon ze de slaap nog vatten voordat ze een allerlaatste keer op reis zou gaan.
Yours Truly
Je fascineert me. Op onverklaarbare wijzen. Niets dan de checklist leidt me in jouw richting. Je woorden verontrusten me. Mijn woorden verontrusten jou niet. Mijn gemoedstoestand doet je niets. Het is niet erg. Let the feelings go. Het gaat niet om het leven of het duurzame ervan. Het gaat niet om je lichamelijke toestand, het gaat om je wil om te doen wat ik voor je heb uitgezocht. Ik vrees nu het ergste en ik – ik zal de enige zijn. Niets kan je deren, maar jij mij wel. Dit alles voelt vreemd en onwaar, en ik zal geen minuut verspillen zonder jou.
Het gewoel in m’n buik zegt dat het nog niet af is, maar m’n hoofd zegt van wel. Een schoon vel papier zal geen inspiratie met zich meebrengen. Echter.
Yours Truly
Het is zoals je ziet, anders ben ik niet.
Wist je dat ik nooit echt bewust nadacht over wat ik voelde, totdat iemand me vertelde wat ik voelde – of althans, ze zei dat ze het kon voelen. Doet er niet toe. Op dat moment, of misschien vanaf dat moment, kreeg ik door dat mijn bewustzijn eigenlijk pas in de laatste jaren zo is aangescherpt. Mijn state of mind veranderde, ik werd me bewust van een gebrek aan diepgang, van… onnadenkendheid. Zie me nu eens, elk dingetje dat maar in me opkomt helemaal uitpluizend als het me zo even uitkomt. Ik vind het niet bezwaarlijk, absoluut niet. Maar iemand zette me aan het denken.
We zien nooit onze eigen vorm, behalve in de spiegel. Hoe weet ik nou hoe mijn aura zich kleurt. Ik kan je wel vertellen hoe ik me voel – al is het vaak een mengelmoes – of in ieder geval waar ik aan denk. Wat een rare idee eigenlijk – oké, die gedachtegang bleef hangen en zal ik achterwege laten.
Maar, het is een combinatie van dingen.
‘Maar hij is een gevoelsmens, ik lijk toch niet op hem?’
‘Ja, dat denk ik wel. Hij geeft er alleen meer ruimte aan.’
Dat, precies dat, was een soort trigger. Het is geen fout van mezelf – al dacht ik dat wel even – dat ik mijn gevoelens overweeg. Het is alleen een andere manier. Ik ben impulsief als geen ander, maar je zal het misschien niet vaak aan mijn uiterlijke toestand zien. Er speelt zich veel af in mijn hoofdje. Al moet ik zeggen dat er soms ook veel minder in omgaat dan sommigen wellicht denken.
Ik dacht dat ik een te kil mens was, dat ik te veel nadacht en mezelf emotioneel niet goed kon uiten. Eventjes. Maar who am I kidding? Ik kan soms mijn tranen niet eens ophouden op een moment waarop ik amper reden heb om te huilen.
Dit doet me goed, dit alles. Zelfreflectie noemen ze dat. Nu kan je denken dat dat is wat ik hier altijd doe, maar dat is absoluut niet zo. Wat ik hier reflecteer zijn mijn gevoelens en reacties op situaties die niets met mijn innerlijke dialoog te maken hebben. Niets met mijn persoonlijke groei, behalve als consequentie daarvan. Hier gaat het over mij, en niet over hoe ik me voel over hoe een ander mij behandelt, maar over hoe ik denk over mezelf. Grappig eigenlijk.
En damn, dit is al een lang stuk. Maar ja, dat komt omdat gedachtestromen nu eenmaal niet zomaar eindig zijn. Ik heb hier bovendien al flink wat over gedacht. Ik vind mijn persoonlijk evenwicht, denk ik. Soms ben ik in onbalans, zo was ik een tijdje terug. Ik merk dat ik nu zeer zeker weer in een volschalig wondermooi equilibrium terug begin te raken. Niet zonder hulp, maar niettemin ook op eigen kracht. Ik ben er trots op, maar wie anders dan ik kan dat eigenlijk doen. Het is niet zo dat ik mijn emoties voor eeuwig op kan schuiven, ik kan ze verdrukken maar die bom moet barsten, zodat ik er uiteindelijk mijn vrede mee kan hebben, ofwel de urgentie vervaagt en het verdwijnt uit mijn voorhoofd.
Ik ben trots op wie ik ben. Ik ben er trots op dat ik met recht kan zeggen dat ik iemand heb om te missen, om van te houden en om alles mee te delen. Een glimlach. En zelfs al vallen deze eigenschappen misschien niet allemaal in één persoon, ik ben er toch dik tevreden mee. Om niet te zeggen, gelukkig.
Gelukkig.
Yours Truly
Ingedeeld onder: Bitter thoughts, Daily do's, Diepe zuchten, Express yourself, Nighttime depth, Poetry
Er zijn zoveel redenen die ik eerder heb genoemd.
Ik dacht dat je het niet wist.
Je weet het, en ik weet ook dat je het nooit met opzet zou doen. Ik ken toch de oprechtheid in jouw stem, jouw wezen. Wie anders dan ik. Expres geen vraagteken. Omdat een buitenstaander een antwoord zou verzinnen.
We hebben zo’n geluk dat we beiden zo begripvol zijn, zo vergevingsgezind en vooral zo ontzettend… inactief. Ik ben niet assertief, althans, ik heb de neiging om de dingen te accepteren zoals ze komen, ik zal niet zo snel iemands eigen initiatief en wil proberen te buigen omdat ik me er rot onder voel. Dat houdt niet in dat ik niet voor mezelf opkom.
Ik voer enkel liever niet de boventoon, ik schreeuw me niet om nutteloze dingen boven de anderen uit, puur om aandacht, puur om interesse. Ik toon zelf de interesse, ik zal de gevatte opmerkingen op zowel de juiste als de verkeerde momenten maken, ik zal teruggetrokken zijn en luisteren, je leren kennen alleen al omdat je je zo aan me opdringt, of misschien niet.
God, waar is die harmonie heen, die balans, die eenvoud. Er bestaat geen heilige drie-eenheid waar ik in pas. Langzaam maar zeker word ik van je weggeduwd, en jij van mij. Zij vonden het mooi, ik vond het te weinig. Het was een zin vol van verdriet, als je het mij vraagt. Ik hoop het nooit terug te hoeven kijken.
Er is niemand die ik ken, die zich beter door haar gevoel laat leiden, al struikel je nog zo vaak. Ik wil degene zijn die je uit de knoop haalt, maar je praat te graag, lieverd, je channelt te veel.
Je klauwt met je nagels in het hout van het christus’ veroordeling, en nog zie je mij van je verdreven raken. Je weet het wel, je doet er niets aan en dat neem ik je niet eens kwalijk. Maar, op z’n minst, je bent er nog.
Indertijd zal het geschiedden, wij zullen worden de God, wiens lichaam onaanraakbaar wezen zal, en onzer wil zal breken, enkel onder de ijzingwekkende kreten van een eenling gemaakt van rauw vlees en botten botten van steen, een hart van zijdedraad geweven als het fijnste spinrag van messcherpe zinnenspelingen, wier verblindend licht mij zullen verblinden, en ons als God,
zullen breken.
Yours Truly
Zo stevig was de grip rond mijn hals. Mijn luchtpijp werd afgeknepen en de details van alles rondom mij vervaagden in een zoete afgrond van zwarte hoop op de dood.
Ingedeeld onder: Bitter thoughts, Diepe zuchten, Dreaming away, Express yourself, Feel the love, Insecurities, Nighttime depth
Omdat het vandaag één van die dagen is, waarop het er toch allemaal niet toe doet en het uiteindelijk allemaal wel meeviel. Ik ben blij voor je, maar ik mis je nog altijd. Je staat naast me, maar keert je naar een ander. Elke keer weer doet dat pijn, maar ik raak afgestompt, voel het niet meer als een steek in mijn hart, maar eerder als een doffe hoofdpijn, gedurende de dag. Boven al vind ik het zonde, echt jammer. Ik ontken niet dat er geen gras terug groeit op de plek waar wij een dorre vlakte hebben achtergelaten, maar het is niet hetzelfde gras, niet meer ons gras. Dat gedeelte is nu bedekt met de bladeren van de herfst. Als een mantel die me deze zomer doet vergeten.
Ik zou haast durven zeggen dat ik het je niet gun, maar dat is niet waar. Ik haat je niet, ik heb je wel gehaat, echt vanuit het diepste van mijn kern, om je onverschil, je nalatigheid, je onopmerkzaamheid. Misschien ben je geen ervaren vlieger, herken je mijn s.o.s niet, maar ooit wel. Altijd. Ik gun het je wel, maar ik gun het mezelf niet blijkbaar. Een zijspoor, een bijzaak.
Zo klinkt het toch echt alsof ik wrok koester. Dat is ook zo, maar ik wil het vergeten, niet uiten. Ik zal alleen maar kwetsen, en ik ben het type voor zelfopoffering – die uitspraak natuurlijk onder voorbehoud.
Vandaag was het één van die dagen, dat je zonder het gras te raken toch de gevoelens terug te brengen. Niet alles kan zo lopen als je wil, niet alles. Het is een groot misverstand dat fantasie altijd maar iets goeds is, dat het leuk is. Fantasie is de veroorzaker van je ergste nachtmerries, de monsters onder je bed, de visioenen van ongelukken en rampspoed. Het haalt je weg uit de realiteit als je geest het niet meer aankan, het laat je achter zonder besef van wat er om je heen gebeurt, en voordat je het weet zit je vast in een sleur van gedachten die jou in je rug steken met reeds bebloede messen. Neemt niet weg dat je fantasie je ook beschermt van zulke ideeën, dat het je ook verder kan brengen dan het negatieve. Maar hé, bij tijden ben ik doem-denkend, zelfs al ben ik optimistisch, en kan ik dat ook aangeven, mijn demonen verlaten me niet. Niet zomaar.
Ik verjaag jouw angsten, verzacht jouw pijn, maar denk maar niet dat ik mezelf kan sparen.
Daarom heb ik een beschermer nodig, iemand met een schild. Ik heb hem nooit gevonden maar waarschijnlijk zijn de schrammen, blaren, blauwe plekken, littekens en wonden een betere bescherming dan de rug van een ander.
Ik overleef mezelf nog wel een keer.
Yours Truly
Zes maanden lang leefde ze
met haar gezicht
gericht naar de reflectie van anderen
hun afspiegeling
zes maanden lang leefde ze
zonder te houden van
de aanraking van zachte veldbloemen
maar als ze zichzelf gereflecteerd zag
was dat met een glimlach en haar hand in die van
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Gouden gebaren zijn niet meer. Zelfs mijn intuïtie laat het afweten als het om jou gaat. Niets doet me meer iets. Menselijker dan woorden zijn de aanrakingen van een bevende hand. Beperkt in je gedachten en catatonisch volg je mij enkel al omdat ik je hand vastpak. Nergens was ik dichter bij je dan op de pieken in mijn hoofd. Argeloos maar nuchter, zonder relatieve bijsmaak in de strategie voor je volgende.
Ik wacht het moment af.
Regenloos wolkenweer, dagen achtereen. Zonder de regen op mijn gezicht is er nog altijd iets dat ontbreekt. Ik heb het niet over de herfst.
Laat me nu gaan
zonder
jou.
_
Het is een lachertje. Een slechte grap. Onbedoeld ook, maar een opmerking niettemin. Toch kijk je me aan en denk je misschien te weten wat ik denk. Kon ik dat maar. Kon je dat maar. Lezen doen we, en begrijpen. Maar je kan zelfs dan nog alleen maar veronderstellen, en nooit ergens vanuit gaan. Want ik weiger feitelijk te worden. Die zakelijke relatie van je kan je rond je mini-navel schrijven, want dat stadium zijn we dus wel voorbij. Mocht je dat nu pas horen, dan adviseer ik je hard te lopen want daar val je van af.
Je bent onzichtbaar in mijn ogen. In mijn hoofd weet ik niet hoe je ontstond. Maar ergens was een chaos in mijn hoofd. Daaruit verscheen je.
Maar de hand die je nam was niet de mijne, je ogen waren elders, je hoofd nog verder weg. Hoe moet ik met je leven als
dit ronduit bullshit is.
I hate nature it was born so long before, And it knows nothing about the human race. I have to go, I have to lose. I`m going down to see some news, And everything you have to say; Say to me. I will tell them.
Geloof mij nooit.
Yours Truly
Ingedeeld onder: Bitter thoughts, Daily do's, Diepe zuchten, Express yourself, Insecurities
Ooit zal ik het wel leren. Ooit… als ik niets anders te doen heb.
Ik maak me zo druk om dingen soms… Dingen die er wel toe doen – nee, dat ontken ik niet – maar dingen die ik niet kan oplossen door er alsmaar over te spoken in m’n hoofd. Bovendien ligt het probleem niet bij mij. Ha, ja dat kan ik zeggen. Het is mijn probleem, maar het is geen waanbeeld. Enkel, het moeilijke hier van is dat ik het onmogelijk kan verhelpen, omdat om er iets van te zeggen het hele doel ervan weg zou halen.
Ja, en dat verziekt dus een hoop. Maar weet je, wat maakt het uit. Ik ben best gelukkig, ik moet alleen ‘eens praten met die jongen’, dank je Mo. Hihi. Ik weet het ook wel. Ik weet het heel goed. Maar hoe begint men zomaar een diep gesprek, dat gaat niet. En we hebben zo weinig tijd te sparen.
Idee. Hmm, als ik volgende keer vraag wat gaan we doen, en jij antwoordt zoals altijd ‘weet ik niet’ dan zal ik zeggen ‘praten’. Purely for the heck of it. Is dat een goed compromis?
Bah, voor mijn gevoel schrijf ik nu heel tetterig en fier. Trots of zo, snelle statements alsof ik het allemaal heb uitgewerkt. Is ook wel zo, ik ben er nu al zo vaak doorheen geweest in m’n hoofd dat ik onderhand wel weet wat ik eigenlijk zou moeten doen.
Prima.
Het liefste zou ik met mezelf afspreken dat ik me vanaf nu gewoon niet meer zo aan zal stellen, dat ik mezelf bijeen raap als het even fout gaat en me vooral niet zo blindelings laat leiden door emoties die achteraf weer uitdoven. Toch zou ik jou daarmee moeten mogen ‘lastigvallen’.
Verdomme, ik ga je dwingen je te interesseren in wat er in mijn hoofd omgaat. Ik zal je vertellen over mijn grootste blauwe plek.
Hoe hardnekkig ik het ook wil herkennen. En je zal luisteren, me vasthouden en zeggen dat dat wel goedkomt. Dat ik altijd jou nog heb. Dat je niet snapt dat ik dat zo lang in mezelf opgesloten heb gehouden, en hopelijk, hopelijk open je jezelf dan ook voor mij. Vertel me eens iets, liefje. Vertel me hoe je dag was, vertel me wat je voelt. Vertel me wat je me wil vertellen, maar vertel me niet dat ik moet gaan.
Ik ga zelf wel. Als het moet.
HARTJE.
- morning,s bruises and wishes to forget.
Dit is een harde monoloog tegen mezelf. Omdat ik iemand nodig heb die het tegen me zegt.
En die grote blauwe plek, die laat het even afweten.
Yours Truly
Ingedeeld onder: Bitter thoughts, Daily do's, Diepe zuchten, Express yourself, Feel the love, Insecurities
Op dagen als deze denk ik te veel. Ik voel te veel, ik trek me te veel aan van te veel dingen. Ik kan niet aarden, op bepaalde momenten na. Ik ben prikkelbaar en onzeker. Alles wat me diep vanbinnen dwars zit komt omhoog en jaagt me na tot ik helemaal gek word van al mijn gedachten.
En ik zeg dit omdat ik wil dat je weet hoe ik werk, omdat ik m’n bek nooit opentrek als ik bij je ben. Omdat ik jou ongeschonden wil laten. Niet wil lastigvallen, en er simpelweg niet aan denken als ik bij jou ben – zelfs niet als het over jou gaat.
Maar hoe kan je nou houden van iemand die je niet kent?
I wanna ask you
Do you ever sit and wonder,
It’s so strange
That we could be together for
So long, and never know, never care
What goes on in the other one’s head?
Things I’ve felt but I’ve never said
You said things that I never said
So I’ll say something that I should have said long ago:
(You don’t know me)
You don’t know me at all
You said things that I never said
So I’ll say something that I should have said long ago:
You don’t know me at all
Ben Folds & Regina Spektor ~ You don’t know me
En daar ben ik bang voor. Houden van een vreemde is niet onmogelijk, dat heb ik in een ver verleden al eens bedacht. Maar ik geloof dat het anders is, al weet ik niet altijd even goed hoe ik ermee om moet gaan. We praten niet zoveel, maar we zeggen genoeg zonder woorden. Maar ik maak me zorgen, ben bang dat het kapot kan.
Waarom nam je dan mijn hand?
Yours Truly
Die gewoon haar dag niet heeft en behoefte heeft aan een knuffel. Aan jou.
Ingedeeld onder: Uncategorized
Vandaag kwam ik erachter dat het makkelijker is voor jou om mij te verlaten, dan voor mij om jou te verlaten.
Vertaal dat maar eens.
Make this go on forever. ~ Snow Patrol
Please just save me from this darkness.
And I don’t know where to look
My words just break and melt
Please just save me from this darkness
I am naked in front of you. You say I am beautiful.
Maar ik maak me geen zorgen.
Hiiiii.
Toont genegenheid aan jou.
Yours Truly
